In Messiaanse gemeentes wordt soms gesteld dat Hebreeuws een absolute must is om de Bijbel te begrijpen, Ook wordt de Joodse cultuur wel verafgood.

Lees verder over dit geestelijke probleem, dat zich in de eerste gemeente al voordeed: Ultra-Semitisme.

Samenvatting over Ultra-Semitisme – De elitaire tegenhanger van antisemitisme

Een vertaling/ samenvatting van een artikel op TorahofMessiah

Bijna elke ideologie heeft zijn extreme vleugels. Ultra-semitisme ligt geheel tegenover anti-Semitisme. De eerste is natuurlijk vreselijk, maar ook ultra-semitisme kan kwalijke, contraproductieve gevolgen hebben; het is de vrucht (of zaad) van geestelijke arrogantie. Het verspreidt zich helaas al een virus binnen de Messiaanse gemeente, en het draagt een gedachtegoed dat het glorieuze werk van Messias sterk vermindert. Daarmee plaatsen Messiasbelijdende gelovigen zich soms buiten Jeshua.

Ook Sha’ul (Paulus) vocht in zijn tijd met ultra-Semieten, ook wel Judaïsten genoemd. Het is ook geen wonder dat ultra-Semieten de brieven van Sha’ul (Paulus) en soms zelfs van Jeshua vaak verwerpen. Ik aanbid net als Sha’ul de Ene waarachtige God, en erken Messias Jeshua. Ik onderschrijf van harte de Hebreeuwse waarheid en ik verdedig het Joodse volk, steun Israël en ik verminder geenszins de positie van de Torah. Maar toch willen hedendaagse ultra-Semieten nieuwe barrières opwerpen die onnodige moeilijkheden voor anderen voortbrengen die het Verbond willen ingaan, voor zowel Jood als niet-Jood.

In de Messiaanse geschriften (N.T.) lezen wij een voorbeeld van ultra-Semitisme:
Hij nu, ziende velen van de Farizeeën en Sadduceeën, komende tot zijn doop, zeide tot hen: gij adderen-gebroedsels! wie heeft u aangewezen de toekomende toorn te ontvlieden? Brengt eerst vruchten voort, der bekering waardig! En meent niet bij uzelf te zeggen: wij hebben Abraham tot een vader; want ik zeg u, dat God uit deze stenen Abraham kinderen kan verwekken. (Mt. 3:7-9)

Deze Farizeeën en Sadduceeën zagen hun positie als “Abrahams kinderen” alsof hen dat in een verhoogde positie voor God stelde. Sommigen van hen waren zelfverheffend, eigengerechtig, wettisch en elitair in hun opvattingen naar anderen toe. Dat was echter niet zo bij alle Joodse leiders van die tijd. De Christelijke stereotypering van Farizeeën is incorrect. Maar de mensen in dit vers waren toch ultra-Semitisch. Johannes berispte ze er streng om, en herinnerde hen eraan dat God van stenen zelfs zonen van Abraham kon maken; zij zouden zich moeten vernederen om werkelijk in de gunst van God te staan en zij konden niet vertrouwen op hun afstamming. Deze leer lijkt overigens wel een beetje op de “eens gered, altijd gered” leer. Er zijn nog andere verzen in de Messiaanse geschriften en in de Tenach die op ultra-Semitisme wijzen en helaas bestaat het probleem ook vandaag nog. Maar het verspreidt zich ook snel door de Messiaanse wereld, waar “Joodsheid” hoog gewaardeerd wordt.

De schrijver van dit artikel wijst erop dat bij mensen die zich bij het lezen van dit artikel zeer beledigd voelen zich zou moeten afvragen waarom men zich zo beledigd voelt. Zij zouden hun trots opzij moeten zetten en in hun eigen hart moeten kijken.
Daarom bidt hij dat zij dit doen, geleid door het Geschreven Woord. Waarom voelen zij zich zo tot “Joodsheid” aangetrokken en waarom geven zij – onder andere – zo’n verhoogde status aan de Rabbijnse tradities, wat geen ondersteuning krijgt in de Torah. De kritiek in dit stuk is vooral gericht op mensen die leren dat je zonder deze tradities en vormen van het “Joodse” minder een kind van God kan worden.

Veel Joodse tradities kunnen de relatie met God zeker versterken. Ik steun Joodsheid (de Joodse cultuur) voor Joden en iedereen die ervoor kiest het aan te nemen. In feite vind ik dat men veel aan zou moeten nemen dat als Joodse cultuur wordt gezien als men hierdoor dichter bij de waarheid komt, omdat er veel waarheid in het Joodse bestaat, of beter gezegd: het Hebreeuwse. “Hebreeuws” is niet noodzakelijk hetzelfde als “Joods”, al denken veel ultra-Semieten dit. Elke toenadering tot God moedig ik aan.

Veel aspecten van “Joodsheid” (Rabbijnse tradities, Hebreeuws als noodzakelijke taal, etc.) zijn niet noodzakelijk kenmerken in de dienst en aanbidding tot JHWH (God). Ik sta daarom Joodsheid sterk tegen als het als middel gebruikt wordt om de toewijding aan God of waarheidsgetrouwheid te meten, of wanneer het anderen opgelegd wordt om gemeenschap te kunnen hebben. Ik sta het alleen tegen als het impliciet of expliciet aangenomen moet worden om tot Gods uitverkoren kinderen te behoren. Deze houding is gewoon geworden binnen Messiaanse groepen en, natuurlijk, binnen het Jodendom. Als u deze opmerkingen leest, houdt dan in gedachten dat ik niet tegen Joodsheid zelf ben.

Ik steun ook zeker NIET de geïnstitutionaliseerde anti-Hebreeuwse en vaak anti-Semitische diensten in traditioneel Constantijns christendom. Deze antisemitische leringen worden vaak met een hypocriete ‘liefde voor Israël’ bedekt, wat werkelijk krokodillentranen zijn. Christendom is gebaseerd op anti-Semitisme, en dit geloof heeft altijd geprobeerd het Hebreeuws gedachtepatroon te verwijderen op aarde.
Mijn commentaar moet ook niet als antizionistisch worden gezien. Ik ben juist een uitgesproken Zionist! Ik steun sterk het recht van terugkomst voor het Joodse volk (en de andere stammen, die Joden en ultra-Semieten vaak vergeten). Nu over naar de discussie.

De schrijver heeft veel ervaring in de Messiaanse beweging opgedaan, waar hij ook ultra-Semieten tegenkwam, waarvan sommige extreem ultra-Semitisch waren. Hij is impliciet en expliciet beledigd, alleen omdat hij niet Joods is of omdat hij geen Joodse tradities aanneemt die niet Bijbels zijn, ook al is hij één van de meest energetisch promotors van Hebreeuws denken. Hem was bijvoorbeeld ook de toegang ontzegd tot een “Joods” seminar, omdat hij heiden zou zijn. Dit alles leidde mede tot dit artikel.

Ultra-semitisme vindt men vooral in Joodse kringen, maar men kan door de extreme vervolging van de hand van Christenen hun defensieve, inwaarts gerichte attitude. Zij hebben genoeg reden om niet-joden, – EN ZEKER CHRISTENEN – achterdochtig te beschouwen.

Ik realiseer me dat niet alle Messiaanse gelovigen ultra-Semitisch zijn, maar sommigen zijn dit en zij maken een deel uit van Messiaanse groepen. Soms is hun invloed groter dan hun aantal, omdat zij vaak hun mening actiever en met meer nadruk kenbaar maken dan hen die het niet noodzakelijk vinden dat Joodse tradities overgenomen worden en die niet menen dat Hebreeuws een barrière is om geaccepteerd te worden of gerespecteerd te worden. Er bestaat vaak een subtiele – en soms niet zo subtiele – druk binnen het Messiaanse geloof dat leden vraagt ultra-Semitische idealen of gebruiken aan te nemen. De schrijver heeft hier dus onder geleden en heeft dit in elke Messiaanse groep eigenlijk meegemaakt. Ultra-Semieten lijken gevoelloos te zijn voor anderen die de verdieping van “Joodsheid” als een barrière zien of wanneer dezen vinden dat er op hen druk uitgeoefend wordt door iets dat niet onderbouwd kan worden door het Woord, of wanneer men Joods zou moeten worden.

Ik, zoals anderen, verdroeg het ultra-Semitische gedachtegoed, totdat het na jaren een kookpunt bereikte, toen ik een bijzonder beledigende ultra-Semiet tegenkwam. Misschien was het deze ontmoeting die God hem gaf, om het grote probleem in detail nog eens onder ogen te zien.
Treurig genoeg was deze “laatste druppel” een goed voorbeeld van hoe ultra-Semieten in feite Joden kwaad kunnen doen door anti-Semieten in de hand te werken, die constant bezig zijn voorbeelden te vinden voor hun demonische agenda. Deze man had precies de beledigende, zelfingenomen, arrogante en elitaire karaktertrekken die anti-Semieten graag aan alle joden toeschrijven. Dit is natuurlijk NIET het geval voor het overgrote deel van de Joden, aangezien zij niet meer negatieve karaktertrekken tentoonspreiden dan andere volken, ook al zijn zij VEEL meer vervolgd dan andere volken. Het gedrag van de eerder genoemde ultra-Semiet is helaas een schoolvoorbeeld voor anti-Semieten, en ironisch genoeg voor ultra-Semieten. Hij onderzocht zijn hart niet, maar hij verheerlijkte integendeel zijn aanstootgevend gedrag, en noemde dit “Joods”. Kort gezegd doen hardline ultra-Semieten zichzelf vaak voor op een arrogante, elitaire manier en voelen geen noodzaak voor verandering! Zij menen dat alle anderen hun “Joodsheid” zou moeten overnemen om een waar kind van God te worden. Deze bewuste fout om hun eigen fouten te ontzien, terwijl men elitair gedrag tentoonspreid, is, misschien, het meest schokkende van hun gebrekkig geloof.

Overigens: Wanneer men in de Joodsreligieuze gemeenschap werkelijk begeesterd over een onderwerp spreekt – wat bewonderenswaardig is -, wordt men door mensen die onbekend zijn met deze vorm van communicatie soms wat verkeerd begrepen. Men meent dat men twistziek en grof is. Maar in feite wordt deze communicatie met wederzijdse liefde gevoerd en met respect voor de mening van de ander. Christenen zouden er goed aan doen om hetzelfde niveau van overtuiging van en verlangen naar de waarheid te ontwikkelen. Het is een ‘warme’ versie van het geloof tegenover de “lauwwarme” natuur van veel Christenen (Op. 3:15, 16). Veel ultra-Semieten overtrekken de bewondering voor zulke manieren van debat echter ZEER. Men excuseert de verharde arrogantie in discussies vaak alsof dit “Joods” is. Dit is echter een lastering naar de ware godvruchtige Jood.

Zoals ik zei in de introductie staat ultra-Semitische tegenover anti-Semitisme, een positieve tegen een negatieve extremiteit. Beiden staan extreme religieuze en etnische leringen voor.

Ik ben mij er terdege van bewust hoe ‘ultra’ gevoelig velen zijn aangaande het onderwerp van ultra-Semitisme, zeker in de Messiaanse, Nazareense en Joodse groepen. Velen die behoren tot de categorie van ultra-Semieten zullen zich zeker beledigd voelen en met woede reageren bij wat ik aandraag. Hun reactie bewijst vaak het bestaan van het probleem. Ik zal proberen hen zo min mogelijk te beledigen, maar ik kan niet JHWH dienen als ik deze boodschap omwille van mogelijke reacties moet beknotten.

De volgende kwesties komen vaak voor in ultra-Semitisme. Ik behandel elk punt slechts kort, want de diepgaande natuur van dit onderwerp verhindert een verdergaande beschouwing. Misschien kom ik hier in andere artikelen op terug.

Ultra-Semieten delen veel samen voorkomende kenmerken.

1. Leiders van valse Messiaanse gemeentes zuigen het ultra-Semitisch gedachtegoed uit om hun verdeelde Christelijk Constantijnse partijdige agenda te bevorderen. Zij vertrouwen op het feit dat velen meer bewondering voor “Joodsheid” en Joodse menselijke tradities hebben, dan voor Bijbelse waarheid. Zij geven hun leden de “Joodsheid” die gewild is, terwijl men hen verkeerde leringen leert. Het is een lokkertje, maar men krijgt geen echte Hebreewse wortels aangereikt.
2. Ultra-semitisme trekt opnieuw een “scheidingsmuur” op, dat in Messias verwijderd was. Deze muur is zelfs nog sterker dan die van de besnijdenis in de eerste eeuw.
3. Ultra-Semieten verwerpen vaak de geschriften van de apostel Sha’ul, welke ik verdedig in mijn stuk defense of Paul. Haast alle Messiaanen of countermissionarissen (zij die tegen Jeshua de Messias prediken), die een anti-Paulinistische agenda hebben, zijn ultra-Semieten.
4. Ultra-Semieten presenteren God alsof hij vooral partijdig is voor joden. De Bijbel leert ons duidelijk dat het ultra-Semitische concept van een vooringenomen God verkeerd is, want Hij ziet de persoon niet aan: “maar onder elk volk is wie Hem vereert en gerechtigheid werkt, Hem welgevallig” (Hand. 10:35).
5. Ultra-Semietische “Messiaanen” verminderen zeer drastisch Jeshua’s rol en verdiensten, zodat hij al snel niet veel meer dan een grote Rabbi voor hen wordt. Voor hen is “Torah” de expressie van God in plaats van Jeshua. En “Torah” is de manier waarop God een eeuwig leven schenkt, in plaats van Jeshua. Samengevat, “Torah” is het brandpunt van hun aandacht in plaat van Jeshua. Natuurlijk verwijst de “Torah” ook nog vaak naar de valse stroming van Jodendom dat door farizeïsche “Wijzen” voortkwam, “die het Rabbijnse Jodendom hebben uitgevonden.  Zij bezitten een Farizeïsche, Judaïsche, countermissionaire mentaliteit en volgen een ideologie waartegen het Nieuwe Testament waarschuwt.
6. Ultra-semitisme is in werkelijkheid meer destructief voor “Israël” en de Joden dan ultra-Semitisten zich realiseren. Ultra-Semitisten geven brandstof aan anti-Semitisme.

Laat me hier nogmaals zeggen dat dit mijn persoonlijke definities en meningen zijn.

Karakteristieken van ultra-Semitisme

Ultra-semitisme is het on-Schriftuurlijke verhogen van de “Jood” of “Joodsheid”, en/of de Rabbijnse tradities naar de positie van sekteachtige bewondering. Het verschil tussen Ultra-semitisme en de legitieme promotie van Hebreeuws denken is dit:

1. Ultra-semitisme verhoogt Joden/Joodsheid tot on-Schriftuurlijke hoogtes. Dit komt mede door het feit dat ultra-Semieten niet de juiste balans tussen “Waarheid” en “Joodsheid” kunnen vinden, of “het Hebreeuwse” en Joodsheid”, of Waarheid met een bepaalde cultuur. Dit is de kern van het probleem – Een onevenwichtige balans tussen wat noodzakelijke is en wat optioneel is.

Onthoud dit, ultra-Semitisme is het resultaat van een gebrekkig – vaak zelfverheffende – Bijbelse en geestelijke onbalans.

1. Het Hebreeuwse denken bevordert juist de HEBREEUWSE principes en context, die apart staat van de ultra-Semitische bevordering van etniciteit of cultuur. Hebreeuws is gelijk aan Bijbels, dus is Hebreeuwse denken simpelweg de Hebreeuwse context van de Schrift.
2. De bevordering van Joden/Joodsheid is NIET noodzakelijk hetzelfde als de bevordering van de Hebreeuwse context.
3. Zij die, zoals ikzelf, de Hebreeuwse context van Schrift omarmen, ondersteunen en verdedigen de keuzes die anderen maken om Joodse culturele tradities te adopteren die niet noodzakelijk ondersteund worden door de Schrift, zo lang als deze tradities niet de Schrift tegenspreken. Ik verhoog ook NIET mijzelf, een niet-Jood (“heiden,” zoals zij hen graag kenmerken) of Joden (of hen die Joodsheid aannemen) ook maar iets hoger dan anderen. In mijn geest zijn zij en ik gelijk, zolang als wij oprecht streven God te gehoorzamen zoals de Schrift leert.
4. Ultra-Semitisten achten hen die ervoor kiezen deze Joodse culturele tradities te verwerpen echter NIET als gelijken en verhogen henzelf WEL boven hen die zij als “heidenen” of “volkeren” duiden.

Eén van de kenmerken van ultra-semitisme is het geloof dat een “Jood”, simpelweg door zijn etnische afkomst, superieur is ten opzichte van alle andere mensen, in het bijzonder in geestelijk opzicht. Zij gebruiken vaak de term ‘Gojim’ of ‘heidenen’ op een denigrerende manier, terwijl de Bijbel dit niet doet. Ultra-Semieten tonen weinig liefde, of soms zelfs gewoonweg minachting, naar “heidenen” wanneer de heidenen hun begrip over “Israël” niet delen.

Je ziet vaak ultra-Semieten borrelen van woede bij het idee dat heidenen ook maar iets geestelijks aan een Jood – WELKE Jood dan ook – zouden kunnen leren. Zo’n gedachte is laat DUIDELIJK zien dat hun geloof dat een “Jood” geestelijk hoger staat dan een “heiden” of een “goy”. Dit kenmerk is erg wijdverspreid en is een van het grootste, aanstotelijkste en meest elitaire gedachtegoed van alle religies.  Zij die lijken zich op dit gedachtegoed te hebben gefixeerd menen dat ALLEEN een Jood Hebreeuws denken goed kan begrijpen, ondanks het feit, dat hetzelfde studiemateriaal dat zij gebruiken ook aan niet-Joden beschikbaar is. Deze mening is een reden waarom veel ultra-Semitisten niet-Joden hun naam veranderen om meer Joods te zijn. Zulke Jew-wannabees doen van alles om LETTERLIJK een “Jood” te worden om zoveel mogelijk “Joods” te worden als zij kunnen. In hun gedachten kunnen zij, indien zij niet “Joods” zijn, niet de waarheid ontdekken en zouden zij niet “gekwalificeerd” zijn om waarheid te leren.
(Aantekening van de vertaler: Wanneer mensen goede redenen hebben dat zij van Joden afstammen, of een typisch Constantijns Christelijke naam hebben, kunnen zij er voor kiezen een Joodse naam aan te nemen om meer tot zichzelf te komen. Zo gebruik ik mijn middelste naam Levi. De schrijver van dit artikel komt op dit onderwerp later terug).

Ultra-Semieten geloven dat “Israël” (Let op: zoals ZIJ “Israël” definiëren) superieur is op een manier die niet in de Bijbel voorkomt, en zij definiëren meestal altijd de term “Israël” op een puur fysieke manier en de Bijbelse implicatie van de “uitverkoren” als status van “Israël”. Zij verstaan totaal niet wie werkelijk “uitverkoren” zijn en waarvoor Israël en zijn nazaten (geestelijk en fysiek) “uitverkoren” zijn. Deze “speciale” status van Israël is meer toegepast op de MISSIE van hen die gekozen zijn dat op het VOLK dat gekozen is.

Deze missie maakt van “Israël” zeer zeker een speciaal en kostbaar volk voor JHWH; maar men moet niet trotse arrogantie toestaan deze “speciaalheid” de ontzagwekkend grote verantwoordelijkheid te verstoren van het dichterbij brengen van Zijn koninkrijk. “Israël” zou het beste voorbeeld van nederigheid moeten zijn en van Gods vertegenwoordigers, NIET als een voorbeeld van trots. Trots elitarisme mag geen plaats hebben in de nederige en zachtmoedige dienaar (“Israël”), aan wie Gods graag met plezier de wereld wil doen beërven.

Ultra-Semieten eigenen henzelf of aan Joden de glorie toe die alleen aan God toekomt. Ze beoefenen “omgekeerde-nederigheid” (zelfverhoging), zoals ik het noem, in plaats van ware nederigheid.  Een voorbeeld is de Torah. Ultra-Semieten overtrekken vaak de missie van Israël (nogmaals, zoals ZIJ “Israël” definiëren) van een afgezant van God om Zijn boodschap (Torah) te verspreiden. Zij maken van Israël al snel de ontwerper van die boodschap (Torah). Wij zijn allen gezanten van God met de missie Zijn boodschap verder te dragen en Zijn koninkrijk te doen komen, maar wij zijn NIET de ontwerper van die boodschap, nog de Koning van wie deze boodschap komt.

Ultra-Semieten zien “vervangingstheologie”en “anti-Semitisme” overal – achter elke boom, onder elke rots en in elk negatief commentaar, hoe feitelijk deze ook mag zijn. Het is precies dezelfde overgevoeligheid die men tegenover “racisme” kan hebben. In beide gevallen wordt ELK negatief commentaar onmiddellijk overal beoordeeld als “anti-Semitisch” of “racistisch”, ongeacht of het waar is of niet.
De schrijver noemt een voorbeeld dat aan dit onderwerp raakt. Een forumlid van een forum dat hij hielp oprichten, die hem niet meer als broeder beschouwde zolang hij niet Israël totaal omarmde en promootte, zei:
“… ‘Mijn roeping is in de eerste plaats voor Israël en haar volk, het Joodse volk…” De verhoging van “Joodsheid” naar de top van iemand prioriteit is een typisch kenmerk van ultra-semitisme en was duidelijk onthuld in het ultragevoelige individu. Ultra-Semieten nemen “Israël” en “Judaïsme” – niet de God van Israël en het ware Judaïsme – en maken het hun god. Het wordt hun “voorname” roeping.

Dit kenmerk lijkt sterk op de hypocrisie van veel ultra-Semieten. Zij willen graag slecht spreken over “heidenen” (niet-Joden), maar achten het godslasterlijk als men het waagt een negatieve opmerking te maken over hun aantrekkingskracht tot Joodse “tradities van mensen”, hun eigen definitie van “Israël”, of – zoals ik later bespreek – hun Hebreeuwse taal aanbidding.  De dubbele standaard en selectieve liefde die zij beoefenen zijn enkele van de verblindende ingrediënten van hun gedachtegoed.

Ultra-Semieten adoreren vaak extreme vormen van Jodendom, wat vaak leidt tot het veranderen van hun naam om meer “Joods” te zijn. Als iemand wenst bij een andere naam genoemd te worden, is dat prima, maar ALS iemand men meent dat men met een andere naam in een hogere geestelijke conditie voor God komen, is dit niet goed!
Ultra-Semieten denken dat iedereen eerst een Jood moet worden voordat zij deel van Israël kunnen uitmaken, ondanks dat juist dit issue opgelost was in de eerste eeuw. Maar blijkbaar is het niet opgelost voor ultra-Semieten.

In de eerste eeuw was de vraag: “Kan een heiden’behouden’ worden zonder eerst een Jood te worden?”  Het antwoord was JA! Toen kwam het christendom, dat vanwege zijn volledige verwerping van de Hebreeuwse waarheid en de aanname van heidense religies, de kwestie veranderde in de vraag: “Kan een Jood ‘behouden’ worden zonder zijn Jood-zijn af te leggen?” Natuurlijk is het antwoord daarop ook JA, ook al zegt het Constantijnse Christendom brutaalweg Nee!  Welnu, nu ultra-Semieten weer terugkomen op de oorspronkelijke kwestie lijkt het erop dat zij niet geleerd hebben van wat de Apostolische geschriften leren (N.T.).

“Joodsheid” is vaak een verdraaiing van de echte Hebreeuwse waarheid die in de Schrift gevonden wordt. “Joodsheid” is een ETHNISCH of CULTUREEL begrip; maar ultra-Semieten nemen de CULTUUR van Joodsheid en gebruiken het voor hun persoonlijke afgod!

Ultra-Semieten zijn ook wettisch wanneer ze eisen dat anderen “Joodse” tradities volgen. Een sprekend voorbeeld zijn de gebruiken die aan de Sabbat zijn verbonden. Ze zetten vaak anderen onder druk om Talmoedische overtuigingen (orale Torah) en andere menselijke tradities te volgen, ondanks dat deze niet in de Tenach gevonden worden. Ze ZIJN, zeer zeker, moderne Judaïsten, waar de Apostolische geschriften (Nieuwe Testament) tegen leren.

Ik haast me nog te zeggen dat de studie van Hebreeuwse waarheiden in Joodse geschriften extreem waardevol zijn, en ik beveel dit dan ook aan. Maar sommige Rabbinale leringen zijn, eerlijk gezegd, buitensporig. Daarnaast verhogen zij haast altijd de “Jood”. Ik verwerp niet alle Rabbijnse tradities. Zelfs onder Joden bestaat er debat over in welke mate de meningen van de “wijzen” gehouden moeten worden. Ik stel wel de waarheid van Rabbijnse tradities ter discussie die niet gegrond zijn op de Torah, die wel eens ridicule scenario’s en meningen naar voren brengen, die haast belachelijk zijn, of die tot extremen komen bij het verhogen van de etnische “Jood”. Ik heb een grote Joodse bibliotheek, waaraan ik enorm veel waarde hecht. Die is zelfs groter dan mijn niet-Joodse bibliotheek. Ik verwerp dus niet alle Joodse tradities.

Het is ook gebruikelijk dat door de strikte omarming van Rabbijnse meningen, veel ultra-Semieten Sha’ul zijn brieven bitter verwerpen en selectief kiezen wat zij willen accepteren over Jeshua, of hem zelfs ronduit verwerpen. Vaak verkleinen zij vaak drastisch de betekenis van Jeshua, en soms verloochenen zij hem totaal en gaan over op het Jodendom.

Sommige ultra-Semieten leren een fysiek equivalent van de demonische lering “eens gered. altijd gered “, welke het concept bevordert dat er NIKS – Ik bedoel NIKS – is dat een persoon kan doen om zijn redding te verliezen. Tragisch genoeg, is deze lering in het christendom wijd verspreid, welke zonder twijfel tot de dood van miljoenen zal leiden van hen die in zonde leven en nog steeds denken dat zij ‘eeuwig veilig’ zijn. Voor ultra-Semieten die in de etnische variant geloven, zijn ALLE Joden ‘gered’, omdat zij Joods zijn. Ik spreek over ALLE Joden – in het verleden, heden en toekomst! Vriend, het geloof dat ALLE Joden de aarde zullen beërven, ondanks hoeveel zij zondigen of rebelleren, is zowat het meest elitaire en “dubbele standaard” denken dat iemand kan hebben! Zelfs die ultra-Semieten die niet expliciet dit gedachtegoed aanhouden, definiëren nog steeds impliciet een ander stel criteria voor “redding” voor Joden en niet-Joden afzonderlijk.

Ultra-Semieten stellen openlijk dat men de Hebreeuwse Bijbel moet lezen om de waarheid te leren. Zij zien ALLE vertalingen van het Hebreeuws als bijna waardeloos en stellen deze meestal voor als te corrupt om verdere Waarheid te kunnen leren. Zij houden vast aan hun elitaire geloof, ondanks dat er veel studiehulpen zijn die de het onnodig maken Hebreeuws te beheren.

Laten we deze kwestie over het Hebreeuws nog even bespreken…

Wanneer iemand Hebreeuws leert, wat studeren zij dan? Nou, eerst leren ze Hebreeuws spreken en lezen, zoals ook ik deed. Daarna ontwikkelen zij zich verder in de taal. Maar wat is nu de volgende stap? Door het gebruik van woordenboeken komt men achter de bedoeling van woorden. Daarom is de Hebreeuwse kennis die iemand heeft ten laatste gebaseerd op de informatie die men leert in woordenboeken en andere informatieve bronnen. Wat zegt dit? Het laat zien dat als iemand Hebreeuwse woordenboeken gebruikt tijdens zijn studie in combinatie met andere studiehulpen, hij in staat is de betekenis van woorden haast net zo goed te begrijpen als een ‘geleerde” in het Hebreeuws, omdat ook zijn informatiebronnen hiervan komen.
Mijn punt is dat TAAL zelf NIET de kwestie is. De kwestie gaat om de CONCEPTEN van de Hebreeuwse Schriften. Deze concepten kunnen begrepen worden ONDANKS de (on)mogelijkheid Hebreeuws vloeiend te lezen.

Ik ben het ermee eens dat alle Bijbelversies tot op zekere hoogte wat corrupt zijn, – sommige zijn ZEER corrupt..  Men zou kunnen zeggen dat zelfs de Hebreeuwse versies wat corruptie kennen. Toch is door de toegang tot veel studiehulpen die wij nu hebben het zeer kleine – haast verwaarloosbare percentage – van corruptie in verzen te identificeren bij vertaleningen als de KJV (vergelijk: de SV, vert.). Deze studiehulpen maken het mogelijk welhaast alle Hebreeuwse terminologie die men tegenkomt te begrijpen, zonder vloeiend Hebreeuws te kennen. De ultra-Hebreeuwse mentaliteit is een veel voorkomende gedachtegoed, niet alleen onder hen die ultra-Semitistisch zijn. De Hebreeuwse taal is in feite een afgod geworden voor ALLE ultra-Semieten en vele anderen.

Dus ultra-Semieten aanbidders van het Hebreeuws. Merk op dat ik niet zei dat zij de God van de Hebreeërs aanbidden. De Hebreeuwse TAAL is een object voor afgoderij geworden voor ultra-Semieten, en vaak stellen zij een verwarrende, intimiderende en cultische taalbarrière op gedurende hun aanbiddingdiensten! Ik zal gedetailleerde argumenten presenteren waarom dit ook een erg destructieve lering is die het geloof van velen zeer sterk beschadigd heeft door de vrede te verstoren van het zich kinderen Gods weten te zijn.

Dat dit gebeurd komt door de onnodige en pijnlijke angst die zij bevinden wanneer zij niet kunnen vertrouwen op Geschriften die niet Hebreeuws zijn. Dit is een veel serieuzere kwestie dan velen zich realiseren. Dit is zo enorm tragisch en dit wordt aangewakkerd door ultra-Semieten. Ik meen dat het een situatie is die sommige Messiaanse leiders prefereren, aangezien het anderen meer afhankelijk maakt van hun vermeende vaardigheden bij het interpreteren van de Hebreeuwse taal. Hierdoor kunnen zij de verhoogde status onderhouden, waarvan zij genieten. Velen hebben het idee dat alleen een individu (bij voorkeur een Jood), die vloeiend is in het Hebreeuws, waardig is om de waarheid te verspreiden en dat anderen die niet vloeiend in Hebreeuws zijn, geestelijk verminkt zijn. IK VERWERP DIT IDEE VOLKOMEN EN IK ACHT DAT IDEE ALS EEN VAN DE MEEST EXTREME, ELITAIRE EN SCHADELIJK GEDACHTESTROMINGEN DIE MEN ZICH KAN VOORSTELLEN! Het betekent ook een van de duidelijkste voorbeelden van het “opwerpen van barrières” voor die ik ken! Ultra-Semieten zullen natuurlijk sarcastisch zeggen dat ik dit zeg omdat ik onder de ‘verminkten’ ben. In dit artikel Hebrew language-enforcement ga ik verder op het onderwerp in.

Een laatste kenmerk dat vaak door ultra-Semieten wordt uitgedragen is een diepe wrevel naar landen die maar durven Israël tegen te spreken, alsof deze oppositie de reden is voor Israëls problemen. Het maakt dan zelfs niet uit of het land in kwestie Israël vaak steunt. Dit lijkt een legitieme kijk dat ook ik eens had, maar de waarheid is dat het altijd de schuld geven aan andere naties dan Israël ERG on-Bijbels is en werkelijk een teken is dat zij die deze attitude hebben helemaal een eerste ingrediënt in de eis voor Israël zijn uiteindelijke redding missen. Eerlijk gezegd maken zij die stellen dat Israël de steun van andere naties nodig hebben dezelfde fout als waar de profeten Israël in vroeger tijden voor waarschuwden.

Al deze kenmerken van ultra-semitisme met de mogelijke uitzondering van de laatste kunnen opgesomd worden in één woord – ELITARISME. Ultra-semitisme is een geloof dat de gedachte voorstaat dat Joden, “Israël” en uiteindelijk zelfs Joodse tradities geestelijk elitair zijn, of “speciaal” op manieren die NIET voorkomen in de Bijbel. Ultra-Semieten verdraaien de Bijbelse betekenis van de begrippen van “uitverkoren” en “Israël” en verzetten zich boos als de hun geliefde culturele afgoderij aangevallen wordt en zij reageren alsof dit “vervangingstheologie” of “anti-Semitisme” is. Ja, ultra-Semitisme is de aanbidding van een cultuur. HET IS CULTURELE AFGODERIJ!

Gerelateerde berichten

Waarschuwing verloochening Jesjoea Messianen – Geen waterputters/houthakkers Wie is er bang voor Satan? De betekenis van “voorbestaan” in de Geschriften van de apostelen