Auteur: Chr. Levi Zoutendijk

Veel broeders lopen rond met een schuldgevoel dat zij niet genoeg bidden en vasten zouden. Opgezweept door charismatische figuren, wijten zij hun problemen (deels) aan een gebrek aan deze handelingen.
Maar is bidden en vasten wel wat velen van ons denken? En komt men niet van problemen af door gehoorzaamheid aan het goede alleen en weerstand tegen het kwade.

Bidden en Vasten

Als we kijken naar bidden en vasten in de Bijbel vinden we o.a. deze verzen terug:

Uit het laatste vers leren wij dat het mogelijk is dat men dag en nacht vast… Als vasten alleen onthouding van voedsel (en drinken) betekent, dan zou deze godvruchtige dit niet dag en nacht vol kunnen houden. Zou het dan iets anders kunnen betekenen?

Daniël richtte zich tot JHWH in vasten. Men zou verwachten dat er stond:met vasten. Zou vasten dan vooral verootmoediging kunnen betekenen?

Ja, dat betekent het volgens mij ook. Maar toch gaat dit vaak samen met het geheel of gedeeltelijke staken van voedsel (en vocht). Want David zegt: Maar mij aangaande, toen zij ziek waren, was een rouwgewaad mijn kleed, ik verootmoedigde mij met vasten, en mijn gebed keerde in mijn boezem weder (Ps 35:13). Hier bestaat het verootmoedigen en vasten na elkaar. Je kunt je blijkbaar verootmoedigen zónder en mét vasten. Ik denk dat de twee begrippen zozeer aan elkaar verbonden zijn, dat men ze onderling inwisselbaar gebruikt.

De eerdergenoemde Mt. 17 noemt het vasten (en bidden) echter als regel om sommige (‘dit geslacht’) demonen uit te kunnen drijven. Dit vers is volgens de NBG later toegevoegd (of er bestaat twijfel over), en zou volgens mij goed door de rk-kerk toegevoegd kunnen zijn, net als andere verzen. Zij leren immers bij veel geloofzaken dat geloof alléén niet genoeg is. En dat klopt niet, ook met het overwinnen van de vijand. Geloof alléén moet genoeg zijn.

Ook zien wij dat men onder bidden en vasten in de gemeente oudsten opdroeg aan de Heer. Uit de tekst blijkt dat men ze al aangewezen had. Het opdragen zelf is maar een korte handeling. Daarom moet hier ook verootmoediging worden verstaan, en niet langdurig geen eten nuttigen.

Men kan wel stellen dat men dichter bij God komt door geen voedsel te gebruiken, maar de Bijbel leert altijd dat men moet vasten met het hart: de ware verootmoediging. David zei: Ik weende onder het vasten van mijn ziel, maar het werd mij tot diepe smaad (Ps. 69:10). Een bijkomstigheid is dat men wellicht zijn eten laat staan of vergeet (!) en ook de echtelijke gemeenschap voor korte tijd staakt (1 Kor 7:5).

Conclusie

Maar men hoeft dus niet panisch te zijn te denken niet genoeg te vasten in de zin van het staken van voedsel. Jeshua zei wel: Doch er zullen [andere] dagen komen, en wanneer de bruidegom van hen weggenomen is, dan zullen zij vasten, in die dagen (Lu 5:35). Het is dus een opdracht om te vasten, bijvoorbeeld twee dagen per week, waarin met ijverig en met verootmoediging en gebed de Heer zoekt. Maar dit betekent niet in de eerste plaats het niet nuttigen van voedsel. Men kan op die tijden bijvoorbeeld zichzelf onderzoeken (2 Co 13:5 o.a.).

Daarnaast zet met de Sjabbat apart om zich in de rust (geen werk) te verlustigen in JHWH, zonder ijdele taal uit te slaan of zijn eigen dingen te doen (Jes. 58).